Dükkanlar kapanıyor
Kulağımı rüzgarın sesi dolduruyor
Kapanan kapıların sesleri var heryerde
Acaba bana mı kapanıyorlar
Özlüyorum yalnızlığımı
Ama zaten yalnızım
Acaba hangi türü
Araba farları gözümü alıyor
Son gördüğüm şey olmasından korkuyorum
Gözümü kaçırıyorum her şeyden
Ve sonra yine aynı şeye dalıyorum
Ufak bir şey kafamın içinde
Yorgunluğumu ve sessizliğimi taşıyor
Anlatamadığım şeyleri anlıyor oluşumu koruyor insanlardan ve sonra o da ayrılıyor
Müziğimi bastıran sesler var heryerde
Duydukça kızıyorum ama siz beni sakin hatırlayın
Hayatım boyunca iyi olmaya çabaladım
Ama siz hep beceremediklerimi gördünüz
Bunlar beni sizden çok uzaklaştırdı
Her zaman yalnız kaldım
Gökyüzüne bakan insanlar gördüm etrafımda Sarılmak istedim fakat uzaklaştılar
Kim derdi ki ben koşarken birileri kaçacak
Ama tahmin etmiştim
Ben büyürken herkes aynı hikayeyi anlattı bana
Farkettim ki zaten tek hikaye buymuş
Değişen tek şey nasıl okuduğumuz
Nasıl gördüğümüz
Ve nasıl duyduğumuzmuş
Bunu anlamam uzun zamanımı aldı
Büyük bir sevinçle insanlara anlattım
Ama bildiklerini anlattılar sakinlikle
Sakinlikleri beni çok fazla yıprattı
Çünkü o kadar çok düşündüm ki
Sanki bunun için yaşamıştım yıllarca
Ağlarken gülerken koşarken bir şeylerden
Hep yanımda oldular
Ve onlar gidince hiç bir değerim kalmadı kafamda
İşte ozaman bıraktım
Ama farkettim ki bırakmamışım yıllarca çabalamış ve aynı yerde kalmışım kalkmaya çabaladıkça
işte böyle bitiyor hikayem ve nasıl okuduguma gördüğüme nasıl duyduğuma göre değişmekte